Tête-à-tête με το Νότη Χάλαρη

Αθλητικογράφος, από τη νέα φουρνιά αθλητικογράφων για την ακρίβεια. Gazzeta.gr και bnsports.gr όπου για όσους δε γνωρίζουν μιλάμε για δύο εκ των κορυφαίων αθλητικών ιστοσελίδων στην Ελλάδα. Παράλληλα, διατηρεί το πρώτο αθλητικό μουσείο εντός Αττικής με υπογεγραμμένες φανέλες, συλλεκτικά εισιτήρια και άλλα αντικείμενα και όλα αυτά στον Πειραιά.

Μαζί μας σ’ ένα ακόμα Tête-à-tête, o Νότης Χάλαρης, απόφοιτος του ’17 με τον οποίο συνομιλήσαμε για τα χρόνια στη «Γαλλική», την ενασχόλησή του με τον αθλητισμό, το πως “κόλλησε το μικρόβιο” της δημοσιογραφίας αλλά και του αθλητικού μουσείου αλλά και τι συμβουλεύει τα παιδιά της Γ’ Λυκείου που θα ριχτούν στις πανελήννιες εξετάσεις.

Έρχεσαι στο σχολείο το 2011. Πώς πέρασες τα χρόνια σου στο Saint-Paul, ποιες είναι οι αναμνήσεις σου;

Είναι ένα σχολείο που πέρα από τα βασικά που σου δίνει όσον αφορά μαθήματα, γνώσεις, άτομα, είναι μια μικρή κοινωνία όπως όλα τα σχολεία. Το ωραίο που σου δίνει είναι ότι στο τέλος σου αφήνει μια ωραία «γεύση» τύπου «θέλω να ξαναγυρίσω, θέλω να το ξαναζήσω». Στο τέλος όμως γιατί κατά τη διάρκεια, κανένα παιδί δεν το καταλαβαίνει. Από ωραίες στιγμές, δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη. Σίγουρα είναι οι εκδρομές μας. Σίγουρα είναι κάποια μαθήματα συγκεκριμένα, με κάποιος συγκεκριμένους καθηγητές που νιώθαμε λίγο πιο άνετα ιδίως προς το τέλος της χρονιάς. Αυτά κρατάω μέχρι και σήμερα. Αν πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω την καλύτερη μου στιγμή, θα πω την πενθήμερη στη Βαρκελώνη, γιατί όχι.

Κρατάς επαφές με συμμαθητές σου;

Δε μπορώ να πω ότι αυτό γίνεται σε ικανοποιητικό βαθμό. Αρχικά, είναι τα πανεπιστήμια που οι μισοί φεύγουν σε άλλες πόλεις. Μετά μπαίνουν οι δουλειές στη μέση οπότε δεν προλαβαίνουμε. Έχω κάποιες επαφές με άτομα από το σχολείο όπως και με καθηγητές.

Να φανταστούμε ότι ασχολείσαι με τον αθλητισμό και δη το ποδόσφαιρο από μικρή ηλικία;

Γενικά, από τότε που γεννήθηκα θυμάμαι το ποδόσφαιρο στη ζωή μου. Οι γονείς μου, ο νονός μου. Όχι ότι έπαιζαν αλλά έβλεπαν, τους άρεσε. Ξεκίνησα να παίζω μπάλα σε ηλικία πέντε ετών στο Ρέντη. Μετά Θουκυδίδειο, Κύπρος Κορυδαλλού σε επίπεδο Ε.Π.Σ. Πειραιά. Και τότε και τώρα, ζω και αναπνέω για το ποδόσφαιρο. Όχι μόνο γιατί μου αρέσει σαν άθλημα αλλά γιατί βγάζει προς τα έξω και άλλα πράγματα όπως την πειθαρχία που σου μαθαίνει, να είσαι ανταγωνιστικός αλλά να σέβεσαι και να αγαπάς τον αντίπαλο. Αν έχεις αγωνιστεί σε μια ομάδα, καταλαβαίνεις το νόημα του ποδοσφαίρου.

Είσαι δημοσιογράφος, καλύπτεις αποκλειστικά το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Έχεις παίξει ωστόσο στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και ειδικά του Πειραιά που είναι ιστορική ένωση. Ποιο σε «ιντριγκάρει» περισσότερο;

Το καθένα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Δε μπορώ να τα συγκρίνω. Στο ένα έπαιξα, το άλλο το καλύπτω, δεν το έχω ζήσει από μέσα. Δεν είναι πάντως όνειρο κάθε παιδιού να παίξει επαγγελματικά. Όλοι μας όταν ήμασταν μικροί, αυτό σκεφτόμασταν. Να παίξουμε σε μεγάλη ομάδα. Το ερασιτεχνικό είναι πιο «παρεΐστικο», είμαστε πιο «χαλαρά», το ζούμε αλλιώς. Οι αντίπαλοι είναι ερασιτέχνες, οι διαιτητές είναι ερασιτέχνες. Ακόμα και οι φίλαθλοι έρχονται για «πλάκα», δεν έρχονται να δουν την ποιότητα του παιχνιδιού. Αν όλο αυτό το συγκεντρώσεις μαζί και το δεις με άλλο μάτι, είναι ωραίο.

Είχες αλληλεπίδραση με καθηγητές για το ποδόσφαιρο;

Υπήρχε καθηγητής που μιλούσαμε για τα αθλητικά – ποδοσφαιρικά. Ήταν ο κ. Καλουδάς που ήταν πολύ Ολυμπιακός. Ακόμα και πινγκ πονγκ και βόλεϊ (γέλια). Όταν πάντως ξεκίνησα τη δημοσιογραφία και το είχαν μάθει οι καθηγητές ότι ξεκίνησα, κάποια φορά που ήρθα στο Σχολείο, με ρώτησε ο κ. Κούτσας αν γράφω σε αθλητική ιστοσελίδα. Οπότε εκεί μου ζήτησε να του στέλνω άρθρο μου καθώς και εκείνος ασχολούταν και του άρεσε να διαβάζει τα αθλητικά. Ποτέ δεν τα είχαμε συζητήσει όσο ήμουν στο Σχολείο σε σημείο που να αναρωτιέμαι «που ήταν αυτός ο άνθρωπος» (γέλια).

Να μπούμε σιγά σιγά στο κεφάλαιο του «αθλητικού μουσείου» που διαθέτεις. Διαβάζοντας διάφορες συνεντεύξεις σου αναφέρεις πως αρχίζεις να συλλέγεις αντικείμενα από μόλις 10 χρονών. Πώς και ένα μικρό παιδί «κολλάει» αυτό το μικρόβιο;

Όταν ξεκίνησαν α συλλέγω ήμουν 14 χρονών. Το «γονίδιο» – «μικρόβιο» του συλλέκτη, θεωρώ πως είναι από τότε που γεννιέσαι. Απλά είναι πότε θα ξυπνήσει, ποιος θα το ξυπνήσει κλπ. Σε ηλικία 5-6 ετών, μάζευα αποκόμματα από εφημερίδες και όχι μόνο. Ο πατέρας μου είναι συλλέκτης παλιών μπουκαλιών, μάζευε παλιά ανοικτήρια και τον έβλεπα κάθε Κυριακή πρωί τύπου 7.00, να ξυπνάει και να πηγαίνει κάπου απ’ όπου και επέστρεφε το μεσημέρι με σακούλες γεμάτες πράγματα. Τις άδειαζε πάνω στο τραπέζι και βλέποντας τα αντικείμενα που μόλις είχε συλλέξει, τα καμάρωνε. Π.χ. Δες αυτό το μπουκάλι, το είχε ο παππούς σου κλπ. Τον έβλεπα πόσο το ζούσε και του άρεσε και αναρωτιόμουν γιατί όχι και εγώ; Του έλεγα λοιπόν, πάρε με μαζί σου. Ήταν αρνητικός. «Είσαι μικρός», τα γνωστά. Κάποια στιγμή λοιπόν, ήταν Κυριακή και είχε ξυπνήσει 6.30 για να ετοιμαστεί. Έτυχε να έχω ξυπνήσει κι εγώ από μόνος μου εκείνη την ώρα. Μετά από πολλές «διαπραγματεύσεις», με πήρε μαζί του. Όταν φτάσαμε λοιπόν στο χώρο, είδα πολλούς πάγκους, ρακοσυλλέκτες κλπ. τον ρώτησα τι κάνουμε. «Απλά βλέπεις». Όταν κάτι του άρεσε, τον έβλεπα που έκανε παζάρι. Το πρώτο πράγμα που είδα και μου άρεσε πολύ, ήταν ένα κύπελλο. Κύπελλο όμως, όχι ποδοσφαιρικό αλλά «βραβείο καλύτερης γάτας» του 1965. Δε με ενδιέφερε καθόλου, του είπα ότι θέλω αυτό το κύπελλο. Κάναμε τύποις ένα παζάρι. Και όταν το πήρα, του ανακοίνωσα ότι θα ξεκινήσω κι εγώ να συλλέγω κύπελλα. Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκίνησε όλο αυτό. Για τρία χρόνια, πορεύτηκα έτσι.

Έτσι γεννήθηκε λοιπόν η ιδέα μόνο που από ένα σημείο και μετά γιγαντώθηκε για να φτάσουμε στη γέννηση του μουσείου που ήταν το όνειρό σου; Για όσους δεν το γνωρίζουν είναι το πρώτο και ίσως το μοναδικό αθλητικό μουσείο στην Αττική το οποίο έχει συλλεκτικά αντικείμενα, φανέλες, κύπελλα κλπ.

Να σου πω την αλήθεια, δεν ήταν το όνειρό μου, αρχικά. Ξεκίνησα με το σκεπτικό να κάνω τη συλλογή μου για εμένα. Να βρίσκω πράγματα του ’80, ’85, ’00, του 2004 που το είχα ζήσει πολύ λίγο. Στην πορεία, όταν είχα φτιάξει ένα χώρο δικό μου που στην ουσία τι ήταν, ένα παλιό σπίτι των γονιών μου που είχε χρήση αποθήκης εκείνης τη στιγμή. Αποφασίζω λοιπόν να κάνω ένα χώρο δικό μου όπου θα έχω τη συλλογή μου κλπ. Κάποια στιγμή, 18-19 χρονών, με βρίσκουν από το Athens Voice και μου κάνουν συνέντευξη για τη συλλογή. Και το Athens Voice και πιο συγκεκριμένα ο Νίκος Παπαηλίου βάζει τίτλο στο άρθρο του «Ένα μικρό ποδοσφαιρικό μουσείο στον Πειραιά». Τότε λοιπόν, γεννήθηκε η ιδέα.

Δε σου κρύβω ότι σε είχα δει στο RISE TV όπου είχαν κάνει ένα πολύ ωραίο βίντεο – αφιέρωμα – συνέντευξη για το μουσείο σου (Chal’s museum, Ευρυμέδοντος 27, Πειραιάς).

Γενικά για το εν λόγω βίντεο του RISE, μπορώ να πω ότι επειδή παίζεται συνέχεια μέχρι σήμερα, τότε ήμουν σε επίπεδο συλλογής αλλά είχα το στόχο του μουσείου. Το RISE με βοήθησε όχι τόσο στον κόσμο έξω να με μάθει αλλά κυρίως στον εσωτερικό κόσμο της δημοσιογραφίας.

Έχεις μεγάλη ποικιλία αντικειμένων από φορεμένες ποδοσφαιρικές φανέλες μεγάλων ονομάτων έως και εισιτήρια, εφημερίδες. Θέλουμε να μας πεις, όσο δύσκολο και αν είναι, το top-3 των αντικειμένων που ξεχωρίζεις στο μουσείο.

Το πρώτο, το καλύτερο σε αξία στο μουσείο μου είναι μια φανέλα φορεμένη του Xavi από το Euro 2008. Είχε φορεθεί στα προημιτελικά της διοργάνωσης απέναντι στην Ιταλία. Την κατατάσσω ως κορυφαία γιατί αφενός πήρε τότε το Euro η Ισπανία αλλά ήταν και αρχηγός ο Xavi.

Μετά τη φανέλα του Xavi, θα δώσω ως δεύτερη φανέλα που είμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί της αυτή του Κατσουράνη. Θέλω εδώ να πω κάτι. Ο Κατσουράνης ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αυτοπροσώπως ήρθε στο μουσείο ως μεγάλος αθλητής. Τότε, φανταστείτε ότι ήταν συλλογή δεν ήταν καν μουσείο. Η φανέλα του λοιπόν είναι φορεμένη όταν αγωνιζόταν στην Εθνική Ελλάδος και πιο συγκεκριμένα στο Mundial του 2010 στη Νότιο Αφρική και είναι μάλιστα από την πρώτη νίκη της Εθνικής σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν απέναντι στην ομάδα της Νιγηρίας. Είχα πει λοιπόν στον Κατσουράνη ότι θέλω απλά μια φανέλα του και μια επίσκεψη στο χώρο να μου πει αν του αρέσει. Ήρθε στο μουσείο και μου έδωσε αυτήν τη φανέλα. Τον ρώτησα αν είναι σίγουρος διότι μιλάμε για ιστορικό αγώνα της Εθνικής. Μου απάντησε ότι του άρεσε τόσο πολύ η προσέγγισή μου και αυτό που κάνω που ειλικρινά ήθελε να μου δώσει ότι καλύτερο μπορούσε. Ακόμα μιλάμε με τον Κατσουράνη και περί δημοσιογραφίας αλλά και για το μουσείο. Είναι πολύ ξεχωριστός άνθρωπος. Πολλοί, όταν έπαιζε ποδόσφαιρο, έλεγαν για το χαρακτήρα του. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει βοηθήσει το μουσείο και εμένα προσωπικά όχι τόσο για να βρω φανέλες αλλά σε επίπεδο συμβουλών και στήριξης στο μουσείο. Χωρίς να ξέρει που θα φτάσει όλο αυτό το εγχείρημα.

Ως τρίτη επιλογή, θα πω αντικείμενο. Είναι ένα μπουκάλι ουίσκι Dimple του 1986 το οποίο είναι συλλεκτικό καθώς κυκλοφόρησε μόλις για ένα μήνα στο Mundial του Μεξικού και μόνο στο Μεξικό.

Πάμε, όμως, τώρα στη δημοσιογραφία. Όλο αυτό που προηγήθηκε, έγινε στοχευμένα; Και επίσης, πότε σχηματίζεται η άποψη ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος;

Το μόνο κοινό τους ήταν το ποδόσφαιρο. Δεν είχα όμως στο μυαλό μου ότι το ένα θα φέρει το άλλο. Γνωρίζοντας ότι ποδοσφαιριστής δε θα γίνω, ήθελα ν’ ασχοληθώ με κάτι που θα έχει το ποδόσφαιρο μέσα. Από αθλητική φυσικοθεραπεία μέχρι δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία λοιπόν, ήρθε με άλλο τρόπο στη ζωή μου. Όσο περνάει ο καιρός, σίγουρα το ένα με έχει βοηθήσει ως προς το άλλο, σε επίπεδο επαφών, σε επίπεδο αντίληψης. Έχω αποφασίσει ωστόσο να μην τα μπερδέψω. Όταν δηλαδή θα κάνω μια συνέντευξη, δε θα του ζητήσω φανέλα για τη συλλογή. Αντίστοιχα, αν κάνω μια επαφή να πάρω μια φανέλα δε θα του πω, έλα να κάνουμε και μια συνέντευξη. Θέλω να είναι ξεχωριστά.

Το είχες κατά νου όμως να γίνεις δημοσιογράφος όταν ήσουν μαθητής;

Η πρώτη φορά που άκουσα κάποιον να μου λέει ασχολήσου με τη δημοσιογραφία ήταν στη Β’ Γυμνασίου όταν μας έκανε μάθημα γλώσσας ο κ. Λυκοσκούφης. Μας είχε βάλει κάποια στιγμή να γράψουμε ένα άρθρο, εντός του μαθήματος. Στο επόμενο μάθημα λοιπόν όπου τα είχε διορθώσει, με φωνάζει για να μου πει τι έχω κάνει και εκεί με ρώτησε αν έχω σκεφθεί να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία. Εγώ σάστισα και του είπε πως όχι. Και τότε μου απάντησε να το έχω κατά νου. Τότε μπήκε η ιδέα. Γενικά μου άρεσε σαν ιδέα η δημοσιογραφία. Φαντάσου ότι είχα φτιάξει σελίδα στο facebook όπου έγραφα από μόνος μου άρθρα – ειδήσεις. Ή έπαιζα play station και έκανα μεταδόσεις μόνος μου (όλοι το έχουμε κάνει αυτό – γέλια) και είχα φτιάξει μια ομάδα στο Pro Evolution και είχα δημιουργήσει μια σελίδα γι’ αυτήν την ομάδα και έγραφα άρθρα γι’ αυτήν την ομάδα. Συνεπώς όλα αυτά συντείνουν ότι κάτι είχε δει σ’ εμένα. Ωστόσο, δεν το είχα δει σοβαρά να το εξελίξω, επαγγελματικά.

Ποια είναι η πορεία σου μέχρι τώρα και ποιοι οι στόχοι σου;

Όταν ήμουν στο σχολείο, ως στόχο στη Β’ Λυκείου, όντας και θεωρητική, ήθελα να περάσω στο τμήμα επικοινωνίας, μέσων και πολιτισμού του Παντείου. Τελειώνει η Β’ Λυκείου και επειδή δεν ήμουν από τους μαθητές που διάβαζαν ιδιαίτερα, είδα ότι δε μου «βγαίνει» με αυτόν τον τρόπο. Μου το είχαν πει και οι ίδιοι οι καθηγητές ότι είναι πολύ υψηλές οι βάσεις για να μπεις οπότε είναι κρίμα να μην περάσεις πουθενά. Καθώς είχαμε και την οικογενειακή κάβα σαν επιχείρηση, μου πρότειναν να προσπαθήσω να περάσω σε μια οικονομική σχολή. Τελειώνει η χρονιά, περνάω λογιστική στο ΤΕΙ Πρέβεζας. Πηγαίνω εκεί και καταλαβαίνω από τον πρώτο χρόνο ότι αυτό δε μου αρέσει. Το συζήτησα λοιπόν με τους γονείς μου και επέστρεψα, ξεκινώντας να δουλεύω στην κάβα γιατί ήθελα κι εγώ να βγάζω κάποια χρήματα. Ο καιρός πέρασε και ουσιαστικά στον τρίτο χρόνο από την αποφοίτησή μου από το σχολείο, πήρα ξαφνικά την απόφαση να σπουδάσω δημοσιογραφία. Οι μόνοι που το ήξεραν ήταν η κοπέλα μου η οποία στο άκουσμα αυτό μου αποκρίθηκε ότι θέλει να πάμε μαζί στη δημοσιογραφία. Πήραμε την απόφαση να πάμε στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ του κ. Χρήστου Σωτηρακόπουλου. Ήρθε μαζί μου. Μπήκαμε στο γραφείο του όπου να αναφέρω ότι ήδη υπήρχε επαφή μαζί του λόγω του μουσείου. Κάναμε την κουβέντα και μου είπε «βγες από το γραφείο, σκέψου το και όταν αποφασίσεις, έλα να υπογράψεις και να ξεκινήσεις». Βγαίνω από το γραφείο, πάω στη γραμματεία και υπογράφω κατευθείαν. Σάστισε και με ρώτησε αν το σκέφτηκα καλά. Ήμουν όμως αποφασισμένος. Οι γονείς μου δεν το ήξεραν ότι είχα γραφτεί στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ. Το πρώτο εξάμηνο, μέχρι το Δεκέμβριο, πλήρωνα μόνος μου τα δίδακτρα για τη σχολή. Όταν οι γονείς μου το έμαθαν ότι ξεκίνησα εκεί, είχαμε «θέματα» (γέλια). Ήταν αντίθετοι και οι δύο. Όταν τέλειωσα τη σχολή (είχε μεσολαβήσει ο κορωνοϊός) έκανα την πρακτική άσκηση στο to10.gr, χωρίς πληρωμή και άρα δούλευα και στην κάβα παράλληλα γιατί δεν έβγαινε αλλιώς. Λόγω COVID τότε, δε γίνονταν προσλήψεις πουθενά, οπότε αναγκαστικά δούλευα σε μικρά site με λίγα λεφτά οπότε έπρεπε να δουλεύω και στην κάβα, παράλληλα. Τον Μάιο λοιπόν του 2021, ήρθε ένα τηλεφώνημα από τον κ. Σωτηρακόπουλο με τον οποίο είχαμε επαφές λόγω του μουσείου και μου είπε ότι ανοίγει ένα καινούριο site με παιδιά από το Κέντρο Αθλητικής Δημοσιογραφίας, μου μίλησε για το πρότζεκτ και προέκυψε ραντεβού την επόμενη ημέρα. Απ’ όταν λοιπόν ξεκίνησε το bnsports.gr, είμαι στην ομάδα. Έμεινα εκεί για 1,5 χρόνο και απετέλεσε το σκαλοπάτι μου που ήταν να πάω στο gazzetta.gr.

Θα σε ενδιέφερε η περιγραφή αγώνων, το σπικάζ;

Είμαι ανοιχτός σε όλα. Αναγνωρίζω βέβαια ότι στο γραπτό λόγο έχω συγκριτικό πλεονέκτημα.

Πόσα χρόνια είσαι δημοσιογράφος;

Δύο χρόνια.

Ποιο είναι το πρότυπο σου ως δημοσιογράφος;

Όταν ξεκίνησα όπως όλα τα παιδιά είχα σαν πρότυπο τον κ. Σωτηρακόπουλο. Το να δουλέψω μαζί του, ήταν ένα πολύ μεγάλο σχολείο για εμένα. Από εκεί και πέρα, όσο περνάει ο καιρός, φτιάχνεις το χαρακτήρα σου και εσύ σαν άνθρωπος οπότε πλέον παίρνω στοιχεία απ’ όλους, δεν υπάρχει κάποιος που να είναι πρότυπο. Ο ένας είναι για τις συνεντεύξεις, ο άλλος έχει τον κατάλληλο τρόπο που βλέπει τα πράγματα κ.ο.κ.

Σήμερα που γυρνάμε το podcast είναι 9 Μαρτίου, βρισκόμαστε, δηλαδή, 3 μήνες από τις Πανελλαδικές. Νότη, είσαι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου, που μετέτρεψε το χόμπι του σε επάγγελμα με ένα διαφορετικό τρόπο. Ποια είναι η εμπειρία σου από τις Πανελλαδικές; Και ποια είναι η συμβουλή που έχεις να δώσεις στα παιδιά που θα δώσουν Πανελλήνιες;

Εντάξει, δεν κάνει να τα πούμε εδώ πέρα αυτά (γέλια). Όπως είπα και πριν, στις πανελλήνιες δεν ήμουν το παιδί που διάβαζε, πιεζόταν, αγχωνόταν. Δεν είχα το άγχος από επιλογή μου. Θεωρώ ότι οι Πανελλήνιες έχουν παρεξηγηθεί σαν έννοια. Σίγουρα δεν είναι κάτι άχρηστο. Αλλά σίγουρα δεν έρχεται και η καταστροφή αν δεν τα καταφέρεις. Οι Πανελλήνιες καλώς υπάρχουν γιατί ουσιαστικά είναι το πρώτο εμπόδιο της ζωής σου που το περνάς μόνος σου, σαν παιδί. Δεν ήμουν διατεθειμένος λοιπόν να χάσω την ηλικία μου. Η ηλικία των 17 ετών είναι μια ιδιαίτερη ηλικία. Φανταστείτε ότι στη Γ’ Λυκείου, ήρθα πιο με καθηγητές του σχολείου. Είναι άλλα τα μυαλά σου, άλλος ο τρόπος που τους συμπεριφέρεσαι, είναι η τελευταία σου χρονιά στο σχολείο. Είναι η τελευταία χρονιά που δεν έχεις το άγχος της δουλειάς. Ξυπνάς, πας στο σχολείο για μάθημα αλλά πας για να δεις και την παρέα σου. Εγώ ήθελα όλο αυτό να το ζήσω. Χαίρομαι που το βίωσα έτσι. Αν με το καλό κάνω παιδιά, θέλω να τους το πω αυτό. Θα παλέψετε για τις Πανελλήνιες γιατί όντως είναι μια μάχη δική σας αλλά από εκεί και πέρα δε θα τρελαθείτε. Το παιδί μου δε θα ήθελα να γυρίσω σπίτι και να τρέμει από το άγχος. Αυτό είναι λοιπόν και το μήνυμά μου στα παιδιά που τώρα θα δώσουν Πανελλήνιες. Δεν υπάρχει λόγος να αγχωθείς αλλά και όταν θα έρθει η ώρα της επιλογής, είναι κρίμα να βάλεις τους δεύτερους παράγοντες, πρώτους. Να κάνουν επιλογές και να επιλέξουν ότι θέλουν επειδή το γουστάρουν.