info@saintpaul-amicale.gr     210 45 11 954

Tête-à-tête με το Δημήτρη Σαμπάνη

«Θρυλικός» απόφοιτος (ένας ακόμη), τότε που το μπάσκετ ήταν πολύ διαφορετικό, πόσο μάλλον προ ’87. Αποτέλεσε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της πιο «αθλητικής αυλής του Πειραιά» όπως αποκαλούσε την αυλή του Σχολείου. Παρ’ ότι στον Πειραιά ήρθε 8 χρονών, αισθάνεται «πιο Πειραιώτης και από τους Πειραιώτες»

Μαζί μας σ’ ένα ακόμα Tête-à-tête, o Δημήτρης Σαμπάνης, απόφοιτος του ’78 ο οποίος μας μίλησε για την καριέρα του στο «μπασκετικό» Ολυμπιακό ενώ αυτή συμβάδιζε με το σχολείο, τις πιο μεγάλες του στιγμές εκεί όπως και την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος αλλά και τον Πειραιά των παιδικών του χρόνων.

– Να ξεκινήσουμε από το Σχολείο. Απόφοιτος του ’78. Θέλω να μου πείτε τα βασικά στοιχεία που χαρακτήριζαν το Σχολείο μας εκείνη την περίοδο.

Σχολείου πρότυπο με εξαιρετικούς καθηγητές τους οποίους τους θυμόμαστε όλους. Παράλληλα, βέβαια, δύσκολο σχολείο και οι καθηγητές αυστηροί αλλά και δίκαιοι.

– Στον Ολυμπιακό, υπογράφεται το πρώτο επαγγελματικό σας συμβόλαιο σε ηλικία 17 ετών άρα ήσασταν ακόμα μαθητής του Σχολείου, σωστά;

Δεν ήταν συμβόλαιο απλά κλήθηκα στην πρώτη ομάδα όταν ήμουν μαθητής κάπου στα μέσα του ’78. Όταν μου είπε ο κ. Μουρούζης να έρθω στην πρώτη ομάδα, ως έφηβος τότε, δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα. Στο σχολείο οι συμμαθητές μου χάρηκαν πολύ όταν τους είπα ότι το απόγευμα θα πάω στην προπόνηση της αντρικής ομάδας.

“Η “Γαλλική” είναι η πιο αθλητική αυλή του Πειραιά”

– Το ερέθισμα για το μπάσκετ πως προκύπτει; Πόσο εύκολη ήταν η σύμπλευση σχολείου και αθλητικής ζωής;

Είμαι παιδί της Χαριλάου Τρικούπη, εκεί που είναι η «Γαλλική». Εκεί έχω μεγαλώσει, κάτω στο ανοιχτό του Ολυμπιακού την επονομαζόμενη «Λέσχη». Παίζαμε πολλές ώρες στο ανοιχτό και ήρθε ο κ. Φιλίππου που ήταν προπονητής, γραφτήκαμε στο Παιδικό. Συγχρόνως όμως είχαμε και αυτήν την ωραία αυλή του Σχολείου που ακόμα την αποκαλώ την «πιο αθλητική αυλή του Πειραιά». Είναι πολύ τυχερά τα παιδιά που είναι και τώρα, εκεί. Όλη μέρα μπάσκετ, στα διαλείμματα αλλά και Σάββατο μεσημέρι άνοιγε η αυλή. Γινόταν χαμός. Γενικά, η Σχολή είχε ερεθίσματα πάνω στο μπάσκετ. Είχε και καθηγητές που τους άρεσε το μπάσκετ όπως ο κ. Αναγνώστου και μάλιστα έπαιζε και διαιτητής στα παιχνίδια του ενδοσχολικού πρωταθλήματος. Μάλιστα, να σας πω μια ιστορία, ο κ. Αναγνώστου ήταν φυσικός και τον είχαμε τελευταία ώρα συνήθως. Όταν δεν είχαμε διαβάσει και θέλαμε να περάσει λίγο η ώρα, του ξεκίναγα τη συζήτηση για το μπάσκετ και τέλειωνε η ώρα (γέλια). Ήταν όμως αυστηρός, δηλαδή τον φοβόμασταν αλλά του άρεσε ο αθλητισμός και το μπάσκετ.

Δεν ήταν εύκολη. Απαιτούσε διάβασμα όταν όμως μου είπαν να πάω στην πρώτη ομάδα, ήμουν αλλού. Ευτυχώς, οι επαγγελματικές ομάδες τότε δεν είχαν πρωινές προπονήσεις οπότε διαβάζαμε λίγο, διαβάζαμε πιο λίγο (γέλια) για να προλάβουμε την προπόνηση.

– Υπήρξε κάποιος καθηγητής που να είδε ότι το ταλέντο του Δημήτρη Σαμπάνη είναι στο μπάσκετ;

Ο κ. Αναγνώστου και ο κ. Μανουσαρίδης που ήταν γυμναστής αν και προπονητής του βόλλευ. Είχε πάντως το Σχολείο κι άλλους καθηγητές που τους άρεσε το μπάσκετ και ο αθλητισμός όπως ο Γιώργος Ληξουριώτης.

– Το Σχολείο τελειώνει και είστε ήδη εν ενεργεία παίκτης του Ολυμπιακού. Εκτός του αθλητισμού έχετε κάποια άλλη δραστηριότητα; Το λέω αυτό γιατί τότε το μπάσκετ δεν ήταν επαγγελματικό άθλημα.

Εκείνη την εποχή είχε ο πατέρας μου ένα μεσιτικό γραφείο στην Αθήνα και μόλις τέλειωσα το σχολείο ασχολήθηκα και με αυτό.

– Αν δεν απατώμαι, με το «καλημέρα» ζείτε μεγάλες στιγμές. Φιναλίστ σε πρωτάθλημα και κύπελλο και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (σημερινή Ευρωλίγκα) πρόκριση μέχρι την ημιτελική φάση όπου και βγήκατε 6οι υπό τις οδηγίες του Μουρούζη.

Τότε ήμουν ακόμα έφηβος. Αν και έκανα προπονήσεις, δε με έπαιρνε στη δεκάδα (σήμερα δωδεκάδα). Εκείνη την εποχή, να μπεις στους έξι της Ευρώπης, μια ομάδα από την Ελλάδα με μόλις έναν ξένο.

– Το θυμάστε το ντεμπούτο σας;

Το 1979 στον τελικό κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Τα αποδυτήρια ήταν πάνω στο Παγκράτι και μπαίναμε στο Παναθηναϊκό Στάδιο μέσα από ένα «τούνελ». 30 χιλιάδες κόσμος! Για έναν παίκτη που έρχεται από το εφηβικό αυτό είναι εικόνα αξέχαστη. Χάσαμε βέβαια, 79-72.

Μεγάλη εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού με 77-76, 1982-83. Αριστερά ο Δημήτρης Σαμπάνης ενώ στη φωτογραφία απεικονίζονται οι Καμπούρης, Γιατζόγλου, Ραφτόπουλος, Κοκορόγιαννης, Κοζάκης, Σκροπολίθας, Καστρινάκης και Κασσίμης

– Την επόμενη χρονιά, παρ’ ότι χάνεται το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό, κερδίζετε το κύπελλο με αντίπαλο την ΑΕΚ. Συναισθήματα;

Ο τελευταίος τελικός κυπέλλου που έγινε εκεί. Την επόμενη χρονιά και για χρόνια, οι τελικοί κυπέλλου γίνονταν στη Γλυφάδα. Μεγάλη χαρά για μένα και για όλα τα παιδιά. Πηγαίναμε στο σπίτι το βράδυ και δε μπορούσαμε να κοιμηθούμε. Και μόνο που φορούσαμε τη φανέλα, δηλαδή. Τότε, ήταν τελείως ερασιτεχνικά. Και μόνο που φορούσες τη φανέλα ήταν σα να είχες 1 εκ. συμβόλαιο.

– Την περίοδο 80-81, φτάνετε κοντά στο πρωτάθλημα και πάλι όμως σας προλαβαίνει ο Παναθηναϊκός. Έκτοτε, αν εξαιρέσουμε μια έκλαμψη την περίοδο 82-83 όπου χάνεται το κύπελλο από τον Παναθηναϊκό και την περίοδο 85-86 που χάνετε πρωτάθλημα και κύπελλο από Άρη και Παναθηναϊκό αντίστοιχα, η ομάδα γνώρισε και «πέτρινα χρόνια». Πως θα κρίνατε συνολικά την πορεία του Ολυμπιακού όσο ήσασταν παίκτης του;

Η πορεία που κάναμε το ’85-86 και ειδικά το κύπελλο που το χάσαμε άδικα καθώς τραυματίστηκε ο Κοζάκης στο ξεκίνημα του Β’ ημιχρόνου ήταν ο τελευταίος τελικός που έγινε στο ΣΕΦ με κόσμο και των δύο ομάδων. Για να ακριβολογούμε, ο πρώτος τελικός που έγινε στο ΣΕΦ αλλά ο τελευταίος που έγινε με κόσμο και των δύο αντιπάλων, Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί μέσα στο γήπεδο. Όπως και στο πρωτάθλημα σταμάτησαν να πηγαίνουν φιλοξενούμενοι φίλαθλοι. Ήταν πάντως τότε, μια καλή χρονιά γιατί ήμασταν νέα παιδιά, νέα ομάδα ούτε είχαμε σπουδαίες μεταγραφές αν αναλογιστείς ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε Γκάλη – Γιαννάκη στον Άρη, ο Παναθηναϊκός είχε Στεργάκο. Φαντάσου ότι είχαμε κερδίσει τον ΠΑΟΚ μέσα-έξω εκείνη τη χρονιά. Είχαμε κάνει καλή πορεία ενώ στο ξεκίνημα δε μας περίμεναν γιατί ήμασταν νέα ομάδα. Με Μανιάτη, τότε, από τον Καναδά που είχε έρθει. Άλλοι παίκτες, ο Καμπούρης, ο Παραγυιός, ο Κοζάκης, ο Ντάκουλας, ο Χριστοδούλου, ο Παναγιωτόπουλος. Μετά άρχισαν τα «πέτρινα χρόνια».

Το συναίσθημα του να παίζεις στον Ολυμπιακό, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και έκβασης, είναι μοναδικό. Είναι λατρεία, θρησκεία, αγάπη. Όπου κι αν πηγαίναμε είχαμε πάντα κόσμο. Δε μέναμε ποτέ μόνοι. Ξεκίνησα από Παιδικό, συνέχισα Εφηβικό και βρέθηκα στην Α’ ομάδα. Μεγάλο συναίσθημα.

Ο Δημήτρης Σαμπάνης, πρώτος από αριστερά (νο6). Δεξιά του, ο έτερος απόφοιτος της Σχολής, Γιάννης Παραγυιός

– Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια υπήρξατε και συμπαίκτης με το Γιάννη Παραγυιό, συνεπώς το Σχολείο μας είχε δύο αποφοίτους του στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού.

Με το Γιάννη γνωριζόμασταν από το Σχολείο γιατί παίζαμε και στην ομάδα του Σχολείου αν και πιο μεγάλος από μένα. Ήταν Γλυφάδα, ήρθε στον Ολυμπιακό και με βρήκε στην Α’ ομάδα. Ήταν μοναδικό αυτό, να έχεις δηλαδή ένα συμμαθητή από το σχολείο στην ίδια ομάδα. Και για το Σχολείο καλό, βέβαια.

– Εκτός από τον Ολυμπιακό, βέβαια, υπήρξατε και διεθνής με την Εθνική μας (9 συμμετοχές με τους Άνδρες, 4 με τους Εφήβους). Τόσο με τους Εφήβους όσο και με τους Άνδρες.

Και στις παιδικές και στις εφηβικές εθνικές ομάδες ήμουν ανελλιπώς. Προπονητής τότε ο Ρίτσαρντ Ντουξάιρ. Το 1986 με κάλεσε ο Πολίτης στην Ανδρών. Και μόνο που σε καλούν στην Εθνική, το συναίσθημα είναι μοναδικό.

Ο Δημήτρης Σαμπάνης με το νο8. Πανελλήνιος, 1990

– Στον Ολυμπιακό μείνατε μέχρι το 1988. Μετά;

Από τον Ολυμπιακό έφυγα όταν ήρθε ο Κοσκωτάς. Πήγα στον Πανελλήνιο αν και ήταν στην Α2. Ήθελαν να ανέβουν. Έμεινα εκεί για δύο χρόνια και μετά με Παπάγου στην Α1 και έκλεισα την καριέρα μου στο Μαρούσι στην Α2, τα δύο τελευταία μπασκετικά μου χρόνια. Εκεί βέβαια σταμάτησα λόγω υγείας γιατί είχα ένα πρόβλημα με την καρδιά μου.

– Η ενασχόληση με το μπάσκετ συνεχίζεται μέχρι και σήμερα;

Μένω στον Πόρο και εδώ, το χειμώνα, σ’ ένα ανοικτό γήπεδο, έχουμε τμήμα εκμάθησης μπάσκετ. Ιδρύσαμε και τον Τροιζηνιακό και τα παιδιά μαθαίνουν τα βασικά του μπάσκετ αν και ο Πόρος «ποδοσφαιροκρατείται».

– Έχοντας πια ολοκληρωμένη εμπειρία, τι έχει αλλάξει στο ελληνικό μπάσκετ;

Τότε ήμασταν τελείως ερασιτέχνες. Βιοποριζόμασταν από άλλη δουλειά.

Τώρα είναι τελείως επαγγελματικά, ξεκινώντας από τη διοίκηση. Όλοι οι παίκτες και οι προπονητές είναι σε επαγγελματική βάση, προπόνηση πολλές ώρες την ημέρα, ολόκληρο staff προπονητικό εν αντιθέσει με τότε που ήταν μόνον ένας για όλα. Οι παίκτες έχουν τα βίντεό τους, τα βάρη τους, τους γιατρούς τους, διατροφολόγους κλπ. και βέβαια είναι και οικονομικός παράγοντας. Εμείς, κάποτε στον Ολυμπιακό, φτάσαμε να παίζουμε 5-6 μήνες απλήρωτοι. Τώρα είναι όλα καλυμμένα.

– Αν έπρεπε να μου αναφέρετε την κορυφαία στιγμή στην καριέρα σας, ποια θα ήταν αυτή;

Όταν με κάλεσαν στην Εθνική Ομάδα.

– Απ’ όσο γνωρίζω, είστε δραστήριο μέλος του Συλλόγου Παλαιμάχων καλαθοσφαιριστών του Ολυμπιακού με πολλές φιλανθρωπικές δράσεις.

Ο Παραγυιός, ο Ντάκουλας κι ο Καμπούρης τον έστησαν. Έχουμε πάει σε πολλά παιχνίδια για φιλανθρωπικό σκοπό σε όλη την Ελλάδα. Τώρα με τον κορωνοϊό, ομολογουμένως σταματήσαμε αλλά εδώ είμαστε πάλι και καλό και οι άλλες ομάδες να φτιάξουν τέτοιους συλλόγους. Επίσης, είναι καλό γιατί βρισκόμαστε οι «παλιοί», κάνουμε τις πλάκες μας, θυμόμαστε τα παλιά, παίζουμε και λίγο – όσο μπορούμε (γελιά). Τώρα, θα φέρουμε και τον Σπανούλη να παίξει.

– Πλησιάζοντας προς το τέλος, «γέννημα-θρέμμα» Πειραιώτης;

Αν και έχω γεννηθεί στον Πόρο, 8 χρονών ήρθα Πειραιά. Οπότε αισθάνομαι πιο Πειραιώτης και από τους Πειραιώτες. Έχω αδυναμία σ’ αυτό το μέρος. Γέννημα – θρέμμα Πειραιώτης – Πασαλιμανιώτης. Τον Πειραιά δεν τον αλλάζω με τίποτα.

– Πως θυμάστε τον Πειραιά των μαθητικών σας χρόνων;

Ο Πειραιάς τότε ήταν ένα πολύ ωραίο μέρος, ήσυχο, με τις αλάνες του για ποδόσφαιρο, μπάσκετ σε ανοικτά γήπεδα όπως του Ολυμπιακού, του Πορφύρα, στην αυλή της Γαλλικής.  Η γενιά η δικιά μου ήταν πολλές ώρες στα γήπεδα και γι’ αυτό έβγαιναν και ταλέντα σε όλα τα αθλήματα. Τώρα, το μπάσκετ που μαθαίνεται είναι πιο «τυποποιημένο». Τότε παίζαμε τα μονά μας, 2 εναντίον 2, 3 εναντίον 3 κλπ.

Φωτογραφία από παρέλαση στην Ηρ. Πολυτεχνείου

– Έχετε κρατήσει επαφή με συμμαθητές σας;

Με δυο-τρία άτομα, ναι γιατί κάνουμε και παρέα όταν έρχομαι στον Πειραιά. Ακόμα πάντως κι όταν έρχομαι, θα πετύχω στο δρόμο κάποιον τυχαία.

– Ένα μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε στους συναπόφοιτους/ες που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σας.

Να είναι καλά, βασικά, να έχουν υγεία, να χαίρονται τις οικογένειές τους. Τους ευχαριστώ πολύ που υπήρξαμε συμμαθητές στη Σχολή μας. Για μένα η Γαλλική παραμένει ζωντανή. Η αδερφή μου μένει απέναντι από την πόρτα του Σχολείου οπότε όταν έρχομαι να την επισκεφθώ, οι αναμνήσεις ξυπνάνε.

Δημήτρης Σαμπάνης, Qui est qui

Έτος Αποφοίτησης: 1978

Αγαπημένο μότο: «Να αφήσουν τα παιδιά να μπουν στον αθλητισμό»

Αγαπημένος καθηγητής: Μανουσαρίδης και Αναγνώστου (ήταν όμως όλοι εξαιρετικοί, ο Frère Polycarpe, o Frère Etienne, ο Παπαδόπουλος, ο Οικονόμου κλπ.)

Αγαπημένος παίκτης: Πολ Μελίνι

Καλύτερος συμπαίκτης: Αργύρης Καμπούρης

Αγαπημένο νούμερο: 6

Αγαπημένο φαγητό: Παϊδάκια

Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο

Χόμπι: Κολύμπι, μπάσκετ, ποδόσφαιρο

Αγαπημένο μέρος: Πειραιάς

* Ο Δημήτρης Σαμπάνης είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής του Ολυμπιακού κατά τη δεκαετία του ’80 αλλά και ομάδων όπως Πανελλήνιος, ΑΣ Παπάγου, Μαρούσι.

Ίσως σε ενδιαφέρουν …

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Ας κρατήσουμε επαφή