Μεγάλος μπασκετμπολίστας για την εποχή του, «θρύλος» για την κοινότητα του Saint-Paul αφού λίγα χρόνια μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό ενώ ποτέ του δεν άφησε το «σκάφος» που λέγεται αθλητισμός, υπηρετώντάς το με κάθε τρόπο.
Μαζί μας σ’ ένα ακόμα Tête-à-tête, o Γιάννης Παραγυιός, απόφοιτος του ’76 ο οποίος στάθηκε στη συμβολή του σχολείου για τη μετέπειτα μπασκετική του καριέρα, αναφέρθηκε εκτενώς στον αγαπημένο του Ολυμπιακό και τη σχεδόν.. κινηματογραφική του «αρπαγή» για χάρη των ερυθρόλευκων ενώ αναφέρθηκε και στο μπάσκετ αλλά και στη μετέπειτα δράση του μέσα από τους Παλαίμαχους των Πειραιωτών.
– Να ξεκινήσουμε από το Σχολείο. Απόφοιτος του ’76 άρα μαθητής του Σχολείου στο πρώτο μισό εκείνης της δεκαετίας. Θέλω να μου πείτε τα βασικά στοιχεία που χαρακτήριζαν το Σχολείο μας εκείνη την περίοδο.
Πολύ καλή ποιότητα των καθηγητών, αυστηρότητα, συνέπεια. Επιπλέον, ήταν ένα σχολείο που στήριζε τα αθλητικά δρώμενα.
«Το ερέθισμα για το μπάσκετ μου το έδωσε το Saint-Paul»
– Το ερέθισμα για το μπάσκετ πως προκύπτει; Πόσο εύκολη ήταν η σύμπλευση σχολείου και αθλητικής ζωής;
Εγώ μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα, τερματοφύλακας. Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω Α’ Γυμνασίου στο Saint-Paul, αντίκρυσα στο προαύλιο τις μπασκέτες, τις γνωστές μπασκέτες που ήταν παντού. Οπότε με κάποιους φίλους ξεκινήσαμε και παίζαμε. Τυχαία στη Β’ ή Γ’ Γυμνασίου, κάποιος άλλος μαθητής του σχολείου, ο Γιάννης Ζερίτης, έπαιζε ήδη στη Γλυφάδα. Με είδε να παίζω και μου είπε έλα να παίξουμε στη Γλυφάδα. Πήγα λοιπόν κι εγώ εκεί και ξεκίνησα να παίζω σε ομάδα. Το ερέθισμα όμως για το μπάσκετ μου το έδωσε το Saint-Paul.
– Μερικά ονόματα καθηγητών για να μαθαίνουμε κι εμείς οι νεότεροι και κάποιον-ους που θυμάστε ιδιαίτερα;
Τους θυμάμαι σχεδόν όλους. Αυτός που μου είχε κάνει εντύπωση και ένας από τους αγαπημένους μου ήταν ο Αναγνώστου ο οποίος μάλιστα ήξερε και κανονισμούς διαιτησίας. Άλλοι καθηγητές που θυμάμαι ιδιαίτερα, ο Μανουσαρίδης ο γυμναστής, ο Οικονόμου, ο Πολύκαρπος – τότε διευθυντής, ο fr. Etienne, ο Παπαντωνίου ο μαθηματικός. Γενικά το facebook και το γκρουπ του Συλλόγου με τις φωτογραφίες που ανεβαίνουν κατά καιρούς, βοηθά να μας θυμίζουν αυτές τις στιγμές.
– Πρώτη ομάδα ο ΑΝΟ Γλυφάδας και έπειτα ο Ολυμπιακός;
Τέλειωσα το ’76 το σχολείο, στον Ολυμπιακό πήγα το ’79-80. Είχα παίξει εθνικές ομάδες με είδε ο Ολυμπιακός από τότε και όλα τ’ άλλα είναι ιστορία.
– Πριν τη μετάβαση στον Ολυμπιακό, υπήρξε κάποιος καθηγητής που να είδε ότι το ταλέντο του Γιάννη Παραγυιού είναι στο μπάσκετ;
Ο Αναγνώστου, αν και Παναθηναϊκός εκείνος (γέλια), μου το είχε πει. Όχι να ασχοληθώ αποκλειστικά αλλά ότι πρέπει να πάω να παίξω μπάσκετ σε κάποια ομάδα. Ομοίως και ο Μανουσαρίδης.
– Πως κρίνετε την πορεία του Ολυμπιακού τότε; Μιλάμε για την περίοδο 1979-89.
Διοικητικά μιλώντας, αποτυχημένη. Όταν η ομάδα δε μπορούσε να βρει τους πόρους για να συντηρήσει το τμήμα, να κάνει μεταγραφές και να φέρει καλούς παίκτες, όσο και να ήθελαν οι παρόντες παίκτες, δεν έφτανε. Υπήρχαν παίκτες, μεταξύ των οποίων και εγώ που είχαμε να πληρωθούμε έξι μήνες. Μεγάλοι παίκτες όπως ο Γιαννάκης και ο Γκάλης αρνιόντουσαν λόγω χρημάτων.
– Φτάσατε δυο χρονιές κοντά στον τίτλο, βγαίνοντας δεύτεροι πίσω από τον Παναθηναϊκό την πρώτη φορά και πίσω από τον «Αυτοκράτορα» Άρη του Γκάλη-Γιαννάκη, τη δεύτερη, ενώ άλλες δυο φορές φτάσατε στον τελικό κυπέλλου απέναντι στον Παναθηναϊκό όπου και ηττηθήκατε δις. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από έναν τίτλο.
Κάναμε καλές χρονιές τότε. Ειδικά τότε με τον Άρη, οι Θεσσαλονικείς ήταν πολύ καλή ομάδα, τότε. Στο κύπελλο όμως μπορούσαμε να είχαμε πάρει τουλάχιστον το ένα από τα δύο. Το ένα παιχνίδι, το 1983, το παίξαμε στη Γλυφάδα. Όπου όταν λέμε Γλυφάδα, ήταν το σπίτι μου. Είχα τόση αγωνία και χαρά που θα έπαιζα στη Γλυφάδα. Η ομάδα μετακόμισε στη Γλυφάδα τη Δευτέρα. Το παιχνίδι ήταν το Σάββατο. Την πρώτη προπόνηση που κάναμε, έπαθα το μεγαλύτερο διάστρεμμα στην καριέρα μου. Κατάφερα χωρίς προπόνηση να παίξω το Σάββατο. Ήμουνα ένας από τους καλούς παίκτες του Ολυμπιακού (2ος σκόρερ της ομάδας με 10π. πίσω από τον Γιατζόγλου) αλλά δε μπορούσα να παίξω αυτό που θα ήθελα να παίξω και χάσαμε. Αυτό μου έχει στοιχίσει πάρα πολύ. Ίσως να ήταν η χειρότερη στιγμή μου στον Ολυμπιακό.
– Και μετά τον Ολυμπιακό τι;
Μετά τον Ολυμπιακό ήταν να σταματήσω. Είχα παίξει περίπου εφτά χρόνια στη Γλυφάδα κι άλλα δέκα στον Ολυμπιακό, όπου και στη Γλυφάδα και στο Παπαστράτειο, τότε, είχε τσιμέντο. Οι αχίλλειοι μου είχαν πάθει τρομερή ζημιά, δε μπορούσα σχεδόν να περπατήσω. Ήθελα να πάω σε μια ομάδα Α2. Τότε, πρόεδρος στη Δάφνη ήταν ο Νίκος Αναστόπουλος και μου ζήτησε να πάω να βοηθήσω για να ανέβει η ομάδα στην Α1. Του απάντησα πως αν «φτιάξω» τα πόδια μου, θα έρθω να βοηθήσω. Δούλεψα πολύ εκείνο το καλοκαίρι με φυσιοθεραπείες κλπ., τελικά έπαιξα και βοήθησα τη Δάφνη να ανέβει στην Α1. Με τον Αναστόπουλο δε, έχουμε παίξει αντίπαλοι σε επίπεδο Παίδων στο μπάσκετ. Εκείνος στη Δάφνη κι εγώ στη Γλυφάδα.
– Θέλω να μου πείτε λίγο και για το κεφάλαιο Εθνική Ελλάδος.
Στις μικρές εθνικές ομάδες ήμουν ανελλιπώς. Το 1980 έπαιξα για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδρών σε ένα τουρνουά προετοιμασίας στην Αμερική. Το 1983 με κάλεσε ο Πολίτης στην Εθνική Ανδρών. Τότε όμως ήταν που έπαθα το διάστρεμμα. Ναι μεν ξεκίνησα προετοιμασία, συμπεριλήφθηκα στην ομάδα αλλά.. Μετά από εκεί δεν είχα κάποια άλλη ευκαιρία. Ο Ολυμπιακός άρχισε να «πέφτει», ο Άρης δυνάμωνε, οι άλλες ομάδες δυνάμωναν οπότε έμεινα αρκετά πίσω για να παίξω σε τέτοιο επίπεδο.
– Έχοντας πια ολοκληρωμένη εμπειρία, τι έχει αλλάξει στο ελληνικό μπάσκετ;
Είναι η μέρα με τη νύχτα. Να πούμε βέβαια ότι καταρχάς υπάρχει το ταλέντο. Η διαφορά είναι ότι τα μέσα, οι τρόποι προπόνησης και τα ερεθίσματα είναι πολύ μεγαλύτερα στη σημερινή εποχή. Εγώ άκουγα το ΝΒΑ στο ραδιόφωνο από το ραδιοφωνικό σταθμό της Βάσης του Ελληνικού ενώ τώρα είναι όλα τα παιχνίδια του ΝΒΑ στην τηλεόραση. Ο αθλητής πια έχει άλλες «εικόνες».
Υπάρχει επίσης «επιστημονική» προπόνηση. Εμείς τότε κάναμε «ατομικές» προπονήσεις. Θυμάμαι όταν είχα πάει στον Ολυμπιακό, είχα κάνει τόσα πολλά βάρη που ο συγχωρεμένος Φαίδωνας Ματθαίου μου είχε πει χαρακτηριστικά «Αν ξανακάνεις βάρη θα σου κόψω τα χέρια». Δούλευε ο καθένας μόνος του και ότι όρεξη είχε, την έβγαζε μέσα στην προπόνηση. Τώρα, παρακολουθούνται οι αθλητές. Το ταλέντο δεν πάει χαμένο.
Τέλος, εμείς τότε ήμασταν ερασιτέχνες. Πλέον, είναι επαγγελματίες.
«Η κορυφαία στιγμή της καριέρας μου ήταν η μεταγραφή μου στον Ολυμπιακό»
– Αν έπρεπε να μου αναφέρετε την κορυφαία στιγμή στην καριέρα σας, ποια θα ήταν αυτή;
Η μεταγραφή μου στον Ολυμπιακό. Ήμουν Ολυμπιακός, γεννήθηκα στο Πασαλιμάνι. Αρχικά, έμενα στη Φρεαττύδα παρ’ ότι έφυγα νωρίς και πήγα στη Γλυφάδα.
Τότε είχε ξεκινήσει επαφές ο Ολυμπιακός μαζί μου. Τότε δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα και οι επαφές «χάθηκαν». Η Γλυφάδα μου έλεγε ότι δεν ενδιαφέρεται ο Ολυμπιακός οπότε γιατί δεν πας στο Μίλωνα. Τελευταία μέρα των μεταγραφών, 19 χρονών τότε, φεύγω από το σπίτι μου και κατεβαίνω με τα πόδια στο γήπεδο μπάσκετ της Γλυφάδας για να συνεχίσω ως την παραλία, να πάρω το λεωφορείο για να πάω στο Μίλωνα (Ν. Σμύρνη). Λίγο πριν φθάσω στο γήπεδο της Γλυφάδας, περνάει τυχαία ένα αυτοκίνητο όπου είναι ο Στηβ Γιατζόγλου μέσα σ’ αυτό και μεταξύ άλλων ακολουθεί η εξής στιχομυθία:
– Υπέγραψες;
– Τι να υπογράψω;
– Στον Ολυμπιακό.
– Όχι, δε μου έχει πει κανείς τίποτα.
– Ποιος δε σου έχει πει; Μπες μέσα στο αυτοκίνητο.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο και πάμε κατευθείαν στη λέσχη, στο Πασαλιμάνι και υπογράφω στον Ολυμπιακό.
Δε μίλησα ούτε για χρήματα ούτε για τίποτα άλλο. Έβαλα απλά μια υπογραφή.
– Απ’ όσο γνωρίζω, όπως έχουμε το Σύλλογο Αποφοίτων της Σχολής, έχετε φτιάξει και οργανώσει έναν αντίστοιχο Σύλλογο Παλαιμάχων καλαθοσφαιριστών του Ολυμπιακού. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για τις δράσεις του και που στοχεύετε;
Ξεκινήσαμε με τη σκέψη ότι ένας σύλλογος σαν τον Ολυμπιακό δε μπορεί να μην έχει τμήμα βετεράνων που να υποστηρίζει τη δράση του Ολυμπιακού. Πρώην αθλητές όπως οι Κατσαφάδος, Βούκσεβιτς κλπ. κάναμε μια συνάντηση με καθαρό στόχο τη φιλανθρωπική δράση. Το μότο μας είναι «Την αγάπη που πήραμε από τον κόσμο του Ολυμπιακού, πρέπει να την επιστρέψουμε». Αυτό κάναμε. Έγιναν εκλογές, γίναμε σωματείο με πρόεδρο τον Αργύρη Καμπούρη, αντιπρόεδρο τον Περικλή Δορκοφίκη και γενικός γραμματέας εγώ. Έχουμε παίξει πάνω από 30 παιχνίδια σε όλη την Ελλάδα, από την Πρέβεζα μέχρι τη Ρόδο. Όλα τα παιχνίδια είναι φιλανθρωπικού χαρακτήρα και κυρίως για τη στήριξη των παιδιών. Η ανταπόκριση ήταν σπουδαία. Δυστυχώς, λόγω του Covid έχουμε μείνει πίσω αλλά θα συνεχίσουμε για όσο αντέχουν τα πόδια μας.
«Στην αυλή του σχολείου έμαθα να παίζω μπάσκετ»
– Όσον αφορά το Σχολείο, θυμάμαι τον Γιάννη Παραγυιό, παρών σε ένα τουρνουά 3on3 που είχε διοργανώσει ο Σύλλογος Αποφοίτων το 2018. Αλήθεια τι θυμάστε από το Σχολείο μας; Τι συναισθήματα μπορεί να γεννά η κάθε επιστροφή στα μέρη της «Γαλλικής»;
Ήταν έξι χρόνια, πολύ έντονα. Είναι η «βάση» μου. Μπορεί στη Γλυφάδα να έπαιξα πρώτη φορά σε ομάδα αλλά στην αυλή του σχολείου έμαθα να παίζω μπάσκετ. Με τους φίλους μου, τους συμμαθητές μου, με όλα τα παιδιά. Τα συναισθήματα είναι έντονα. Αμηχανία, δέος, αναμνήσεις. Μια ολόκληρη ζωή. Θυμάμαι έφευγα από τη Γλυφάδα στις 6 το πρωί με λεωφορείο για να είμαι γύρω στις 6.45 στον Πειραιά, περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα για να παίξουμε μπάσκετ όσο μπορούμε περισσότερο μέχρι να ξεκινήσει η πρωινή προσευχή. Αυτό το πράγμα, έξι χρόνια.
– Έχετε κρατήσει επαφή με συμμαθητές σας;
Τα τελευταία χρόνια έχουμε βρεθεί 3-4 φορές. Δυστυχώς, 4-5 άτομα τα έχουμε χάσει αλλά βρισκόμαστε. Και στο facebook που έχουμε κάνει μια ομάδα της ΣΤ’ Γυμνασίου, του πρακτικού και του κλασικού, συναντιόμαστε διαδικτυακά και τα λέμε.
– Ένα μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε στους συναπόφοιτους/ες που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σας.
Μια παρατήρηση. Τότε ήταν μόνον αρρένων και θυμάμαι πολλούς συμμαθητές που είχαν σχέσεις με κορίτσια από την Jeanne D’ Arc, να τελειώνει το σχολείο και να τρέχουν «σφαίρα» για να πάνε στο άλλο σχολείο (γέλια). Τώρα, φαντάζομαι, δε χρειάζεται πια αυτό (γέλια).
Αυτά τα χρόνια είναι ωραία. Οι νυν μαθητές να τα ζήσουν έντονα και να τα ευχαριστηθούν. Όσο για τους μεγάλους, καλό θα είναι να οργανωθούμε πάλι πιο επίσημα, να μην το βάλουν κάτω και να σκεφτόμαστε και τα παιδιά που έχουμε χάσει, φίλους μας και συμμαθητές μας.
Γιάννης Παραγυιός, Qui est qui
Έτος Αποφοίτησης: 1976
Αγαπημένο μότο: «Όση αγάπη έχω λάβει, θέλω να την ανταποδώσω»
Αγαπημένος καθηγητής: Μαργαρίτης Αναγνώστου
Αγαπημένος παίκτης: Μάικλ Τζόρνταν
Καλύτερος συμπάικτης: Παναγιώτης Γιαννάκης
Αγαπημένο νούμερο: 4
Αγαπημένο φαγητό: Μουσακάς
Αγαπημένο χρώμα: Κόκκινο
Χόμπι: Αυτοκίνητο
Αγαπημένο μέρος: Ελλάδα
* Ο Γιάννης Παραγυιός είναι αναπλ. Διευθυντής Παιδείας, Αθλητισμού και Κοινωνικών Υπηρεσιών στο δήμο Γλυφάδας.
