Πρόσωπο των ημερών το τελευταίο διάστημα καθ’ ότι Α’ Βραβείο ερμηνείας για το 2020. Οι μικρότεροι είχαμε το προνόμιο να τον δούμε επί σκηνής από τα μαθηματικά μας χρόνια. Και όσο τα χρόνια περνούσαν τόσο η φήμη του μεγάλωνε, εντός κι εκτός Saint-Paul. Πλέον, οδεύοντας προς τον (ηλικιακό) αριθμό 40, τα πάντα φαίνεται να έχουν πάρει για τα καλά το δρόμο τους.
Εγκαινιάζουμε λοιπόν τις θεματικές συνεντεύξεις με αποφοίτους της Σχολής με τον Τάσο Ιορδανίδη, απόφοιτο του 2000 ο οποίος γύρισε μαζί μας το χρόνο πίσω, θυμήθηκε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις από τη «Γαλλική» αλλά και τα πρώτα του βήματα, απάντησε σε «κλασσικά» διλήμματα και βέβαια δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο σήμερα και την πανδημία που έχει απλωθεί σε όλον τον κόσμο.
– Πρώτα απ’ όλα Τάσο, επειδή είναι και πολύ φρέσκο, συγχαρητήρια για το Α’ βραβείο ερμηνείας όπως έκρινε το κοινό του περιοδικού «Αθηνόραμα» για την παράσταση “O πατέρας”. Θέλεις να μας πεις δύο λόγια γι’ αυτό;
Χαιρόμαστε πάρα πολύ όταν το κοινό αναγνωρίζει μία καλλιτεχνική προσπάθεια και χαίρομαι πάρα πολύ γιατί αυτή η καλλιτεχνική παράσταση έγινε με πάρα πολλή αγάπη απ’ όλους τους συντελεστές, σκηνοθέτη, συναδέλφους, εταιρεία που είχε αναλάβει τη θεατρική παραγωγή. Πολύ σημαντικό, πέρα από το βραβείο αυτό καθαυτό ήταν ότι επρόκειτο για μια παράσταση για την οποία ήμασταν περήφανοι.
– Πάμε να πιάσουμε τα πράγματα με τη σειρά. Για να είμαι ειλικρινής, όταν εγώ μπήκα στο Σχολείο το 1998, σε θυμάμαι ήδη να παίζεις στα θεατρικά που ανέβαζε η θεατρική ομάδα. Πως προέκυψε όλο αυτό με το θέατρο από τόσο μικρή ηλικία;
Αυτό προέκυψε από την πολύ καλή θεατρική ομάδα την οποία διαθέτει το Σχολείο, τους υπεύθυνους που ήταν εκεί∙ τον Βαγγέλη Μελή και την Άννα Κοκκίνου οι οποίοι είχαν πάρει το έργο τους πολύ σοβαρά, τότε. Εκεί μπήκε ένα μικρό «μικρόβιο» και τελικά όποιος «κολλήσει» με την υποκριτική, δε φεύγει εύκολα. Τότε λοιπόν, ήταν η συμμαθήτρια και συναπόφοιτή μου, η Μάρα Κουκουδάκη που «μεσουρανούσε» και η θεατρική ομάδα ήθελε να κάνει μια εορταστική θεατρική παράσταση. Σ’ αυτήν την παράσταση θα συμμετείχαν και παιδιά που δεν ήταν στους κύκλους της θεατρικής ομάδας. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι ήταν ο «Αστραπόγιαννος» η πρώτη παράσταση που έπαιξα. Κάποιοι φίλοι και εγώ, πήγαμε ουσιαστικά για να χάσουμε μάθημα. Έλα όμως που εμένα μου έμεινε (γέλια). Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα και συνέχισα στη θεατρική ομάδα του Σχολείου μετά.
– Η ενασχόλησή σου με τη θεατρική ομάδα είχε αντίκτυπο και στην επιλογή κατεύθυνσης μετέπειτα; Να υποθέσω θεωρητική κατεύθυνση; Ποιο το αγαπημένο σου μάθημα;
Θεωρητική κατεύθυνση ήμουν αλλά δεν είχε σχέση το ένα με το άλλο. Ξεκάθαρα όταν ανέβηκα στη σκηνή κάτι «έγινε» μέσα μου. Όσον αφορά τα μαθήματα, ήμουν πιο πολύ των θεωρητικών. Οι φυσικομαθηματικοί είχαν δεινοπαθήσει λίγο μαζί μου (γέλια).
«Ένας μαθητής δεν κρίνεται μόνον από το μάθημα αυτό καθαυτό αλλά και από την πορεία που ακολουθεί»
– Στο διάστημά σου στο σχολείο υπήρξε κάποιος/α καθηγητής-τρία που να διέκρινε το ταλέντο σου και να σε προέτρεψε να πάρεις αυτήν την κατεύθυνση;
Αναφέρθηκα πιο πάνω στον Μελή και στην Κοκκίνου από τους οποίους ξεκινούσε η θεατρική ομάδα. Δεν ήταν οι μόνοι. Ο συγχωρεμένος ο Αναγνώστου μας έκανε χημεία ή φυσική, δε θυμάμαι. Παρ’ ότι δεν ήταν και τα πιο δυνατά μου μαθήματα, θυμάμαι ότι μετά από μία παράσταση μου είχε βάλει 20 στον έλεγχο, λέγοντάς μου χαρακτηριστικά «Αυτό (το 20) γιατί ένας μαθητής δεν κρίνεται μόνον από το μάθημα αυτό καθαυτό αλλά και από την πορεία που ακολουθεί. Κι εσύ αγόρι μου πρέπει να ακολουθήσεις οπωσδήποτε αυτήν την πορεία». Αυτά για ένα δάσκαλό μας ο οποίος κάτι είχε διακρίνει.
Θυμάμαι όταν παίζαμε τότε στο Σχολείο ήταν γεγονός, τουλάχιστον όσο ήμουν εγώ αλλά και τώρα απ’ ότι ξέρω δηλαδή. Ήταν θεσμός και υπήρχε ανταπόκριση.
– Και μετά, πανεπιστήμιο και δραματική σχολή;
Παράλληλα Γαλλική Φιλολογία και θεατρικό εργαστήρι του Πειραϊκού συνδέσμου, αρχικά και την αμέσως επόμενη χρονιά έδωσα εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και έτσι όλα πήραν το δρόμο τους.
– Πότε ο Τάσος αντιλαμβάνεται ότι το «Ηθοποιός σημαίνει φως» είναι μονόδρομος για τη ζωή του;
Εγώ πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε φωτεινοί. Δεν ξέρω αν κάποιοι το έχουν καταχωνιάσει βαθιά μέσα τους κι άλλοι το διοχετεύουν. Για μένα το «φως» που νομίζω ότι βγαίνει από μέσα μου είναι όταν συναναστρέφομαι με τους δικούς μου ανθρώπους, με την οικογένειά μου, με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου.
– Για τι πρόγραμμα και τι θυσίες μιλάμε για να γίνει κάποιος ηθοποιός; Και για να τελειώσει τη σχολή αλλά και μετά.
Η ουσιαστική «αρένα», «ζούγκλα», ονόμασέ το όπως θες, ξεκινά όταν βγαίνεις στο χώρο εργασίας. Είναι ένα δύσκολο, αβέβαιο επάγγελμα όπου τα οικονομικά συμφέροντα δε συνάδουν με τα καλλιτεχνικά θέλω. Η μία χαρά που μπορεί να σου προσφέρει αυτό το επάγγελμα ισοδυναμεί με 100 λύπες. Θέλει πολύ γερό στομάχι. Από την άλλη, ωστόσο, είναι μια δουλειά που κανείς δε μας υποχρέωσε να την κάνουμε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είτε εξαρχής είτε στην πορεία συνειδητοποιούν ότι δεν τους αρέσει η δουλειά που κάνουν. Στην περίπτωση του ηθοποιού, σπάνια ισχύει αυτό.
– Πριν την προ ολίγων ημερών μεγάλη διάκριση, ποιο είναι το σημείο σταθμός του Τάσου που θεωρεί ότι τον καθιερώνει στο θέατρο;
Καταρχάς δε νιώθω ότι έχω καθιερωθεί. Κάθε φορά νιώθω να μπαίνω με πολύ διστακτικά βήματα στην κάθε νέα προσπάθεια που έχω συμμετοχή. Σταθμός ωστόσο ήταν η συνάντηση με τη γυναίκα μου (Θάλεια Ματίκα) με την οποία μοιραζόμαστε και τη ζωή μας, πέραν του γεγονότος ότι είναι και συνάδελφος. Μεγάλη υπόθεση για εμένα ήταν η συνάντηση με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο ο οποίος με άφησε να μοιραστώ μαζί του τη σκηνή για δύο χρόνια, θητεύοντας κοντά του. Επιπλέον, η συνεργασία με τον Λεβάν Τσουλάτζε, διευθυντής γεωργιανού Εθνικού Θεάτρου. Γενικότερα, η συναναστροφή μου με όλους τους συναδέλφους. Απ’ όλους κάτι πήρα.
– Και ποια είναι η κορυφαία στιγμή στη ζωή σου;
Η γέννηση των παιδιών μου.
– Τηλεόραση ή Θέατρο;
Το θέατρο είναι κάτι το οποίο το αγαπάμε πολύ, εμείς οι ηθοποιοί. Είναι ένα πολύ ζωντανό πράγμα σα διαδικασία για εμάς. Και η τηλεόραση όμως έχει πάρα πολύ καλά και θετικά πράγματα και πάρα πολύ ωραίες συνεργασίες που μπορούν να δημιουργηθούν μέσω της τηλεόρασης. Ένα καλό σενάριο και οι καλοί συντελεστές διαμορφώνουν το πλαίσιο μιας δουλειάς. Απλώς στην τηλεόραση είμαστε πιο πολύ δημιουργήματα της σκηνοθεσίας. Στο θέατρο λόγω του ζωντανού και της αμεσότητας του καλλιτεχνικού εγχειρήματος, εκλαμβάνουμε την προσωπικότητά μας ως λίγο πιο έντονη, εμείς οι ηθοποιοί.
Είτε τηλεόραση λοιπόν είτε θέατρο, αρκεί να είναι καλά (συντελεστές και περιβάλλον εργασίας).
– Τι έχει αλλάξει ως προς τα δύο παραπάνω από τότε που ξεκίνησες αλλά κυρίως σε αυτό που έχεις μια παραπάνω προτίμηση;
Λίγο πριν βγω εγώ η ελληνική τηλεόραση, όσον αφορά τη μυθοπλασία, ήταν στα «ντουζένια» της. Γίνονταν πόσα σίριαλ, τότε. Μετά, όταν τελείωσα τη Σχολή, άρχισε να φθίνει η μυθοπλασία. Άρχισαν να μπαίνουν οι ψυχαγωγικές εκπομπές πολύ πιο έντονα και να αντικαθιστούν τη μυθοπλασία ως πιο φθηνά «προϊόντα». Τώρα, γίνονται πολύ σημαντικές και πολύ σπουδαίες προσπάθειες. Σε ένα επίπεδο έχει επανέλθει η μυθοπλασία στην τηλεόραση αλλά σίγουρα έχει κι άλλα περιθώρια.
Ως προς το θέατρο, το ελληνικό θέατρο βρίσκεται σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Υπάρχουν πολλοί άξιοι σκηνοθέτες, πολύ άξιοι ηθοποιοί. Νομίζω ότι η κρίση έκανε τους ανθρώπους να ξανασκεφτούν και να επεξεργαστούν τα ερεθίσματα τα οποία έχουν πολύ πιο δημιουργικά. Υπάρχει το πειραματικό θέατρο, mainstream θέατρο, θέατρο ρεπερτορίου. Νομίζω ότι πάμε καλά.
– Και φτάνουμε στο σήμερα και μάλιστα στην περίοδο COVID-19. Πως βλέπει ένας ηθοποιός την κατάσταση τόσο γενικά αλλά και πιο συγκεκριμένα για τον κλάδο του. Είσαι ικανοποιημένος από τις μέχρι τώρα αντιδράσεις της πολιτείας και πως προμηνύεται η κατάσταση για το μέλλον.
Η Πολιτεία νομίζω πως πρέπει να δράσει πιο δυναμικά αλλά από την άλλη μεριά της δίνω πολλά ελαφρυντικά γιατί είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ένας αθέατος εχθρός, μια κατάσταση που κανένας δε θα ήθελε να βρεθεί. Ίσως όμως είναι μια καλή αφορμή όλο αυτό για να κάνουμε μια μεγαλύτερη ενδοσκόπηση και αυτοκριτική. Να μπορέσουμε όλη αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία να τη χρησιμοποιήσουμε για να καλυτερεύσουμε κάποια πράγματα στο μέλλον. Μετά από μια καταστροφή μπορείς να χτίσεις σε νέες και πιο γερές βάσεις από τις ήδη υπάρχουσες.
– Να πούμε εδώ ότι αυτές τις μέρες, η παράστασή σου που σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» θα παίζεται διαδικτυακά. Είναι τελικά αυτή η εναλλακτική;
Είναι μία εναλλακτική, ένα υποκατάστατο. Έχουμε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε το έργο μας. Αυτή τη στιγμή, αυτή είναι η δυνατότητα που υφίσταται, αυτή και χρησιμοποιούμε. Σίγουρα όμως δεν υποκαθίσταται με τίποτα, η μαγεία της θεατρικής πράξης σ’ ένα θεατρικό χώρο.
«Ίσως οι πιο ωραίες μνήμες μου να είναι από το Σχολείο»
– Κλείνοντας, τι θυμάσαι από το Σχολείο μας; Έχεις κρατήσει επαφή με συμμαθητές σου;
Βέβαια. Οι καρδιακοί φίλοι μου είναι από το Σχολείο. Βαγγέλης Κάκιας, Μάνος Αλειφέρης, Μάνος Γιανναδάκης, Διαμαντής Καπαρός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα πάρω αν βρεθώ σε μια πολύ ευχάριστη ή δυσάρεστη θέση. Χρόνια αθώα, χρόνια πολύ όμορφα. Ένα Σχολείο που πραγματικά αγαπούσε και αγαπάει τους μαθητές του με πολύ σοβαρούς καθηγητές. Δεν είναι τυχαίο πως τότε που δίναμε Πανελλήνιες και ήμασταν τα «πειραματόζωα» καθώς τύχαμε πάνω στην αλλαγή του αριθμού των πανελληνίως εξεταζόμενων μαθημάτων, νομίζω ήμασταν μέσα στη δεκάδα ως προς το ποσοστό επιτυχόντων. Αυτό προφανώς και πήγαζε από την ουσιαστική δουλειά που έκαναν οι καθηγητές. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν παιδαγωγοί, αγαπούσαν πολύ τη δουλειά τους. Κατσικάρος, ο συγχωρεμένος ο Δαμαλίδης, Κατράδης, Λιβανίου, Κοκκίνου, Μπενέκος, ο συγχωρεμένος ο Αναγνώστου, Ρηγούτσος και πόσοι άλλοι. Τους σκέφτομαι πάντα με πολλή αγάπη. Ίσως οι πιο ωραίες μνήμες μου να είναι από το Σχολείο.
– Ένα μήνυμα που θα ήθελες να δώσεις στους συναπόφοιτους/ες που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σου.
Ένα παράπονο έχω να κάνω προς τους συναποφοίτους μου αλλά και προς τους καθηγητές. Δεν έχουν τιμήσει ιδιαιτέρως το θέατρο. Θα ήθελα να τους βλέπω πιο συχνά στις παραστάσεις μας.
Τάσος Ιορδανίδης, Qui est qui
Έτος Αποφοίτησης: 2000
Αγαπημένο μότο: «Ας είμαστε ακραία ιδιοτελείς αλλά ως προς το να δίνουμε χαρά στο συνάθρωπο. Γιατί μέσα από αυτό το «δόσιμο» παίρνουμε χαρά κι εμείς»
Αγαπημένος καθηγητής: Όλοι αλλά έχω μεγάλη αδυναμία στην Άννα Κοκκίνου και στο Μάρκο Βαρθαλίτη
Αγαπημένος ηθοποιός: Άντονι Χόπκινς, Αλ Πατσίνο
Καλύτερος συμπρωταγωνιστής: Όλοι όσοι ανέβηκα πάνω στη σκηνή
Αγαπημένο νούμερο: 7
Αγαπημένο φαγητό: Μακαρόνια με κιμά
Αγαπημένο χρώμα: Πράσινο
Χόμπι: Play Station (καθώς μεγαλώνοντας δε μπορώ να παίζω όσο ποδόσφαιρο και μπάσκετ θα ήθελα – γέλια-. FIFA 2021)
Αγαπημένο μέρος: Πειραιάς
* Ο Τάσος Ιορδανίδης πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο η οποία και θα παιχτεί διαδικτυακά στις 11,12 και 13 Δεκεμβρίου. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
